دکتر نورمن ويسنت پيل در کتاب هايش تلاش مي کند تا انسان را براي تبديل شدن به يک من بهتر تشويق و ترغيب کند. در اين جا 10 ايده که به نظر وي براي برقرار کردن ارتباط موفق با ديگران ضروري است، آورده مي شود خود را در هر يک از موارد زير امتحان کنيد و ببنيد تا چه حد آنها را رعايت مي کرده ايد:
1-اسامي افراد را از ياد نبريد، زيرا نام افراد برايشان خيلي مهم است. فراموش کردن اسم آنها موجب مي شود تا فکر کنند برايشان ارزشي ندارند و علاقه اي به آنها نداريد.
2-آرام باشيد و اجازه دهيد ديگران در کنار شما احساس آرامش و راحتي کنند. سعي کنيد جوي ايجاد نکنيد که دور و بر شما بودن را مشکل کند. هيچ کس دوست ندارد، با کسي که ناراحت و معذب است ارتباط داشته باشد.
3-سعي کنيد خونسرد باشيد. اجازه ندهيد چيزهاي کوچک و ناچيز شما را آزاد دهند.
4-خودخواه نباشيد و هرگز وانمود نکنيد که همه چيز مي دانيد. تلاش کنيد تا از اطرافيانتان چيزهايي ياد بگيريد و براي عقايد ديگران ارزش قائل شويد.
5-سعي کنيد فردي جالب و جذاب باشيد، ديگران را تحت تاثير قرار دهيد و محرک آنها باشيد، از خود فردي بسازيد که ديگران دوست دارند، دور و بر او باشند.
6-خشن يا خشک نباشيد. ياد بگيريد چگونه مهربان، خيرخواه و مودب باشيد.
7-صلح جو و صلح طلب باشيد. غم و اندوه را از بين ببريد. از صميم قلب سعي کنيد هر گونه سوتفاهمي را برطرف کنيد.
8-از اشتباهات ديگران بگذريد و سعي کنيد ديگران را دوست داشته باشيد و آنقدر تمرين کند تا به صورت عادي و طبيعي در آيد.
9-به ديگران کمک کنيد تا پيشرفت کنند. تشويق و حمايشتان کنيد به آنها تبريک بگوئيد و بگذاريد بدانند چرا از آنها تقدير مي کنيد.
10-نيرويي معنوي را در خود گسترش دهيد تا به ديگران هم نيروي مثبت منتقل کنيد و سعي کنيد با هر کسي که روبه رو مي شويد اين نيروي مثبت را با او شريک شويد.
حالا ببنيد آيا در تمام موارد بالا موفق بوده ايد؟ با خود صادق باشيد. خود دکتر پيل که اين ايده ها را پيشنهاد مي کند در سن 90 سالگي اعتراف کرده است که خود او نيز بايد روي برخي از اين موارد کار مي کرده است! نکته مهم اين است که براي موفق شدن بايد هميشه در سعي و تلاش بود.
شعر « آزار » اثر سيمين بهبهاني:
يا رب مرا ياري بده ، تا سخت آزارش کنم
هجرش دهم ، زجرش دهم ، خوارش کنم ، زارش کنم
از بوسه هاي آتشين ، وز خنده هاي دلنشين
صد شعله در جانش زنم ، صد فتنه در کارش کنم
در پيش چشمش ساغري ، گيرم ز دست دلبري
از رشک آزارش دهم ، وز غصه بيمارش کنم
بندي به پايش افکنم ، گويم خداوندش منم
چون بنده در سوداي زر ، کالاي بازارش کنم
گويد ميفزا قهر خود ، گويم بخواهم مهر خود
گويد که کمتر کن جفا ، گويم که بسيارش کنم
هر شامگه در خانه اي ، چابکتر از پروانه اي
رقصم بر بيگانه اي ، وز خويش بيزارش کنم
چون بينم آن شيداي من ، فارغ شد از احوال من
منزل کنم در کوي او ، باشد که ديدارش کنم
جواب ابراهيم صهبا به سيمين بهبهاني :
يارت شوم ، يارت شوم ، هر چند آزارم کني
نازت کشم ، نازت کشم ، گر در جهان خوارم کني
بر من پسندي گر منم ، دل را نسازم غرق غم
باشد شفا بخش دلم ، کز عشق بيمارم کني
گر رانيم از کوي خود ، ور باز خواني سوي خود
با قهر و مهرت خوشدلم کز عشق بيمارم کني
من طاير پر بسته ام ، در کنج غم بنشسته ام
من گر قفس بشکسته ام ، تا خود گرفتارم کني
من عاشق دلداده ام ، بهر بلا آماده ام
يار من دلداده شو ، تا با بلا يارم کني
ما را چو کردي امتحان ، ناچار گردي مهربان
رحم آخر اي آرام جان ، بر اين دل زارم کني
گر حال دشنامم دهي ، روز دگر جانم دهي
کامم دهي ، کامم دهي ، الطاف بسيارم کني
جواب سيمين بهبهاني به ابراهيم صهبا :
گفتي شفا بخشم تو را ، وز عشق بيمارت کنم
يعني به خود دشمن شوم ، با خويشتن يارت کنم؟
گفتي که دلدارت شوم ، شمع شب تارت شوم
خوابي مبارک ديده اي ، ترسم که بيدارت کنم
جواب ابراهيم صهبا به سيمين بهبهاني:
ديگر اگر عريان شوي ، چون شاخه اي لرزان شوي
در اشکها غلتان شوي ، ديگر نمي خواهم تو را
گر باز هم يارم شوي ، شمع شب تارم شوي
شادان ز ديدارم شوي ، ديگر نمي خواهم تو را
گر محرم رازم شوي ، بشکسته چون سازم شوي
تنها گل نازم شوي ، ديگر نمي خواهم تو را
گر باز گردي از خطا ، دنبالم آيي هر کجا
اي سنگدل ، اي بي وفا ، ديگر نمي خواهم تو را
جواب رند تبريزي به سيمين بهبهاني و ابراهيم صهبا :
صهباي من زيباي من ، سيمين تو را دلدار نيست
وز شعر او غمگين مشو ، کو در جهان بيدار نيست
گر عاشق و دلداده اي ، فارغ شو از عشقي چنين
کان يار شهر آشوب تو ، در عالم هشيار نيست
صهباي من غمگين مشو ، عشق از سر خود وارهان
کاندر سراي بي کسان ، سيمين تو را غمخوار نيست
سيمين تو را گويم سخن ، کاتش به دلها مي زني
دل را شکستن راحت و زيبنده ي اشعار نيست
با عشوه گرداني سخن ، هم فتنه در عالم کني
بي پرده مي گويم تو را ، اين خود مگر آزار نيست؟
دشمن به جان خود شدي ، کز عشق او لرزان شدي
زيرا که عشقي اينچنين ، سوداي هر بازار نيست
صهبا بيا ميخانه ام ، گر راند از کوي وصال
چون رند تبريزي دلش ، بيگانه ي خمار نيست
